Yaşım arttıkça düşündüğüm, düşünmek zorunda olduğum şeylerin sayısı da çoğalıyor Ruhe. Artık dizlerimi karnıma daha fazla çekiyorum ve ardından yaptığım tek şey ağız dolusu susmak oluyor. İnsan bu haldeyken anlıyormuş kendine bile muktedir olmadığının. Gün geçtikçe bu muktedir olamama durumu bende baskın hâle geldi-geliyor. Bundan öylesine korkuyorum ki artık yaşadığım hayat benim değilmiş gibi adeta... Okumaya Devam et →